Zelluf doen!!

Ik zit nu aan mijn derde mok koffie van vandaag (mok ja, kopjes heb ik niks aan), en ga zo lekker douchen. Mijn vriendin en ik kwamen pas laat thuis vannacht, na een gezellig feestje, dus vandaag is een lekkerlui-dagje. Simpele maaltijd vanavond (schnitzel, aardappelen uit de oven en flinke rauwkostsalade denk ik) en ik ga even de tijd nemen om een bananencake te maken.

Maar toch moest ik nog even een stukje schrijven over Chiba-kun's opmerking. Chiba-kun, ofwel Marco, is een zeer goede vriend van me, en net als ik een grote liefhebber van goed eten. We hebben elkaar leren kennen door een gedeelde passie over auto's, daar later misschien meer over.

In ieder geval, Marco begon over het feit dat we tegenwoordig de tijd niet meer nemen voor lekker eten. Ik moet eerlijk toegeven, soms schiet dat er bij mij ook wel eens in. Een vlugge maaltijd, waar ik flink geïnspireerd wordt Maggi of Knorr gebeurd bij ons ook wel. Maar gaat daar dan niet een beetje kunst verloren? Ik bedoel, wokvlees, wokgroente, woknoodles en woksaus. Het ligt allemaal kant-en-klaar in de schappen, het is in 5 minuten klaar en we voelen ons alsof we zo bij een wokrestaurant aan de slag kunnen. Nou is daar op zich niks mis mee, want het vult de maag, er zitten lekker veel vitaminen in de groenten en we kunnen er weer tegenaan voor de rest van de avond. Maar wat heb je nou echt gedaan, behalve wat opwarmen? De magnetron doet precies hetzelfde.

In de folder van een supermarkt stond een advertentie voor kant-en-klaar gemarineerde kipfiletblokjes. Niet alleen al gesneden, maar ook al gemarineerd. Dan schiet dat bij mij toch even in het verkeerde keelgat. Kip marineren is een van de simpelste dingen die er is, met drie ingrediënten die tegenwoordig in praktisch elke keuken staan (olie, knoflook en sambal) kun je kip al een heerlijke extra dimensie geven. En een mes hebben we volgens mij ook wel in huis, dus snijden moet ook geen moeite zijn. Ik wil hier wel even snel toevoegen, dat ik vaak aan mijn vriendin vraag of zij vast de kip wil snijden zodat het al klaar staat wanneer ik thuis kom. Maar het is wel zelf gesneden. Alleen niet door mij....

In ieder geval... Het is denk ik wel te merken dat ik een grote voorstander ben van wat in principe een instelling is van het gemiddelde kind van vijf: Zelluf doen! Kijk eens wat er gebeurd als je zelf je groente gesneden hebt, je kip gemarineerd, je noodles gekookt en een eigen woksaus gemaakt heb. En dat is me toch een partijtje makkelijk, zelf een woksaus maken. Ga maar 's googlen, koop de ingrediënten, en vertel me dan nog eens dat een woksaus van Conimex uit een flesje lekkerder is. En het allermooiste is, dat geval wanneer je bord leeg is. Dat je naar dat lege bord kijkt, en dan naar de keuken. Waar jij net nog gestaan hebt, met een aanrecht vol ingrediënten, pannen, snijplanken, messen, spatels en wat dan ook. En dat die heerlijke maaltijd die je net gemaakt hebt niet van Conimex, Maggi of Knorr was, maar van jou en jou alleen. Dat is dat zelfde gevoel toen je voor het eerste je eigen veters gestrikt hebt, en je vol trots naar papa of mama keek en zei: zelluf gedaan!

And so it begins....

Als je ergens een passie voor hebt, wil je daar wel eens iets mee doen. Het wordt alleen wat problematisch, wanneer je veel verschillende passies hebt. Een behoorlijke waslijst aan interesses, zeg maar. Maar een daarvan loopt toch wel als een rode draad door mijn leven, en dat is goed eten. Vaak in combinatie met een goed glas... tja, de meeste zullen wijn zeggen, en dat gaat er bij mij ook zeker wel in. Maar geef mij liever een goed glas single malt, of een mooi bier. Ook zeker bij de maaltijd, mensen zijn vaak verbaasd over wat voor whiskies of bieren bij bepaalde maaltijden goed werken.

In ieder geval, genieten van lekker eten dus. En koken. Ik zal nooit over mijzelf zeggen dat ik goed kan koken, dat oordeel mogen anderen over mij geven. Daarom zal ik ook zeker geen blogs maken met recepten en dergelijke, met misschien een kleine uitzondering hier en daar.
Nee, liever praat ik dan over hoe ik en anderen van een goede maaltijd hebben genoten, gesprekken die gevoerd zijn, en mijn meningen over bepaalde opvattingen die mensen kunnen hebben over koken.

Is hier uberhaupt vraag naar? Waarschijnlijk niet. Sterker nog, de kans is groot dat er maar bar weinig mensen zijn die dit zullen lezen. Maar dat maakt het voor mij niet minder leuk om er af en toe eens over te schrijven. Dus ja, met die gedachte in mijn achterhoofd, zullen we wel zien waar het schip, of dan wel blog, strandt.

Thomas.